2-Samuel, bölüm 2
1 Bundan sonra Davut Rab’be danışarak dedi: Yahuda kentlerinden birine gideyim mi? Rab ona dedi: Git. Davut dedi: Nereye gideyim? O dedi: Hevron’a.
2 Ve Davut oraya gitti; yanında iki karısı, Yizreelli Ahinoam ve Karmelli Naval’ın eski karısı Avigayil vardı.
3 Davut yanında bulunan adamları, her birini ailesiyle birlikte götürdü; ve Hevron’un kentlerinde yerleştiler.
4 Ve Yahuda adamları gelip orada Davut’u Yahuda evinin üzerine kral olarak meshettiler. Ve Davut’a, Yaveş-Gilat sakinlerinin Saul’u gömdükleri bildirildi.
5 Ve Davut elçiler gönderip Yaveş-Gilat halkına dedi: Efendiniz Saul’a bu iyiliği yaptığınız için, Rab’bin meshedilmişine merhamet gösterdiğiniz ve onu ve oğlu Yonatan’ı gömdüğünüz için, Rab katında kutlulasınız.
6 Ve şimdi Rab size sevgi ve gerçeklikle karşılık versin; ben de bunu yaptığınız için size iyilik edeceğim;
7 Şimdi elleriniz güçlensin ve yürekli olun; çünkü efendiniz Saul öldü, ama Yahuda evi beni kendilerine kral olarak meshetti.
8 Ne var ki Nir oğlu Avner, Saul’un ordu komutanı, Saul’un oğlu İşboşet’i aldı ve onu Mahanaim’e götürdü,
9 ve onu Gilead, Aşur, Yizreel, Efrayim, Benyamin ve bütün İsrail üzerine kral yaptı.
10 Saul’un oğlu İşboşet İsrail üzerinde kral olduğunda kırk yaşındaydı ve iki yıl krallık etti. Yalnız Yahuda evi Davut’la kaldı.
11 Davut’un Hevron’da Yahuda evi üzerinde kral olduğu toplam süre yedi yıl altı aydı.
12 Ve Nir oğlu Avner ve Saul oğlu İşboşet’in kulları Mahanaim’den Givon’a çıktılar.
13 Ve Seruya oğlu Yoav da Davut’un kullarıyla çıktı; Givon göletinin başında karşılaştılar; bunlar göletin bir yanında oturdular, ötekiler öbür yanında.
14 Ve Avner Yoav’a dedi: Gençler kalksın da önümüzde oynasın. Yoav dedi: Kalksınlar.
15 Ve kalkıp yürüdüler: Saul oğlu İşboşet’in yanından Benyamin oğullarından on iki kişi ve Davut’un kullarından on iki kişi.
16 Ve birbirlerinin başını tuttular, kılıçlarını birbirlerinin böğrüne sapladılar ve birlikte düştüler. Bu yere Givon’daki Helkat-Hatsurim adı verildi.
17 O gün çok şiddetli bir savaş oldu; Avner ve İsrail adamları Davut’un kulları tarafından bozguna uğratıldı.
18 Orada Seruya’nın üç oğlu vardı: Yoav, Avişay ve Asahel. Asahel ise kırdaki ceylan gibi ayakları çabuktu.
19 Asahel Avner’in ardına düştü; onu sağa sola sapmadan izledi.
20 Avner ardına dönüp dedi: Bu sen misin, Asahel? O dedi: Benim.
21 Avner ona dedi: Sağa ya da sola sap; gençlerden birini kendine seç ve onun silahını al. Fakat Asahel ondan ayrılmak istemedi.
22 Avner yine Asahel’e seslenip dedi: Benden uzak dur; yoksa seni yere sererim; o zaman kardeşin Yoav’ın yüzüne nasıl bakarım?
23 ve bu nerede görülmüş? kardeşin Yoav’a dön. Ama o ayrılmak istemedi. Bunun üzerine Avner mızrağını geriye çevirip onu karnından vurdu; mızrak içinden geçip gitti; oracıkta düştü ve öldü. Asahel’in düştüğü ve öldüğü yere uğrayan herkes durdu.
24 Ve Yoav ile Avişay Avner’i kovaladılar; güneş battığında Givon çölüne giden yolda Giaḥ karşısındaki Amma tepesine geldiler.
25 Ve Benyaminliler Avner’in çevresinde toplandılar; tek bir birlik olarak bir tepenin doruğunda durdular.
26 Ve Avner Yoav’a seslenip dedi: Kılıç sonsuza dek mi yiyecek? Sonucun acı olacağını bilmiyor musun? Kardeşlerini kovalamayı halka ne zamana kadar söylemeyeceksin ki dursunlar?
27 Yoav dedi: Tanrı canlıdır ki sen konuşmasaydın, insanlar sabah oluncaya dek kardeşlerini kovalamayı bırakmış olacaklardı.
28 Ve Yoav boruya üfledi; bütün halk durdu; artık İsraillileri kovalamadılar ve savaşmadılar.
29 Avner ve adamları bütün gece düzlükten yürüdü; Şeria’yı geçtiler, Bitron’un tamamını aşarak Mahanaim’e geldiler.
30 Ve Yoav Avner’in kovalanışından döndü ve bütün halkı topladı; Davut’un kullarından Asahel dışında on dokuz kişi eksikti.
31 Davut’un kulları Benyaminlilerle Avner’in adamlarından üç yüz altmış adamı vurmuştu.
32 Ve Asahel’i alıp babasının Beytlehem’deki mezarına gömdüler; Yoav ve adamları bütün gece yürüdüler; tan vaktinde Hevron’a vardılar.