Mezmurlar, bölüm 11

¹ Koro şefine. Sekiz telli üzerinde. Davut'un mezmuru.
² Kurtar, ya Rab! çünkü sadık kişi tükendi, insanlar arasında güvenilir olanlar azaldı.
³ Birbirine yalan söyler herkes; yağcı dudaklarla, iki yüzlü yürekle konuşurlar.
⁴ Rab bütün yağcı dudakları kesip atsın, büyüklenen dili de,
⁵ O dili ki: Dilimizle güçlüyüz; dudaklarımız bizimledir; bize kim efendi?
⁶ Ey Rab! ezilenlerin yoksulluğu, yoksulların inlemesi yüzünden şimdi kalkacağım, der; ona güvenlik verilecektir.
⁷ Rab’in sözleri saf sözlerdir; toprak ocağında, yedi kez arıtılmış gümüş gibidir.
⁸ Sen onları koruyacaksın, ya Rab; bu kuşağı sonsuza dek Sen koruyacaksın.
⁹ Kötüler her yanda dolaşıyor, insanlar arasında bayağılık yükseltildiği zaman.