1-Krallar, bölüm 3
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | 1-Krallar kitabı | Kutsal Kitap içeriği
1 Süleyman, Mısır kralı ile hısımlık kurdu ve firavunun kızını aldı; kendi evini, Rab’bin evini ve Yeruşalim’in çevresindeki suru bitirinceye kadar onu Davut Şehri’ne getirdi.
2 Halk ise o günlerde yüksek yerlerde kurban sunuyordu; çünkü Rab’bin adı için bir ev yapılmamıştı.
3 Süleyman Rab’bi seviyor, babası Davut’un kurallarınca yürüyordu; yalnız yüksek yerlerde kurban sunuyor ve buhur yakıyordu.
4 Kral Givon’a gitti, çünkü büyük yüksek yer oydu; Süleyman o sunağın üzerinde bin yakmalık sundu.
5 Givon’da, o gece, Rab rüyada Süleyman’a göründü; Tanrı dedi: ne istersin, sana vereyim.
6 Süleyman dedi: kulun babam Davut’a büyük sevgi bağlılığı gösterdin; çünkü o senin önünde sadakatle, doğrulukla ve doğru yürekle yürüdü; ve ona bu büyük sevgiyi sürdürdün ve bugün onun tahtında oturan bir oğul verdin.
7 Şimdi, ey Rab Tanrım, sen kulunu babam Davut’un yerine kral yaptın; ben ise küçük bir çocuğum; çıkmayı ve girmeyi bilmem.
8 Ve kulun, senin seçtiğin bu halkın ortasındadır—sayılmaya ve sayılmaya sığmayan çok halk.
9 Bu yüzden kuluna, halkını yargılamak için anlayan bir yürek ver, iyi ile kötüyü ayırt edeyim; çünkü bu büyük halkını kim yargılayabilir?
10 Süleyman’ın bu sözü Rabbin gözünde hoş oldu.
11 Tanrı ona dedi: çünkü bunu diledin ve kendin için uzun ömür dilemiyorsun, zenginlik dilemiyorsun, düşmanlarının canını da dilemedin; kendin için adliyeti anlayan bir yürek diledin;
12 işte söylediğin gibi yapacağım; sana bilge ve anlayışlı bir yürek vereceğim; senden önce senin gibi yoktu ve senden sonra senin gibi olmayacak.
13 Ve sana, dilemediğini de veriyorum—zenginlik ve onur—; ömrün boyunca krallar arasında senin gibin olmayacak.
14 Eğer baban Davut’un yürüdüğü gibi benim yollarımda yürür, yasalarıma ve buyruklarıma dikkat edersen, ömrünü de uzatacağım.
15 Süleyman uyandı; işte rüyaydı. Yeruşalim’e geldi, Rab’bin antlaşma sandığı önünde durdu ve yakmalık sundular, esenlik sunuları sundular ve bütün kulları için bir şölen düzenledi.
16 Sonra iki fahişe kadın kralın yanına geldi ve onun önünde durdu.
17 Kadınlardan biri dedi: efendim, ben ve bu kadın aynı evde oturuyoruz; ben onunla evde iken doğum yaptım.
18 Ben doğurduktan üç gün sonra bu kadın da doğurdu; evde birlikteydik; evde bizden başka kimse yoktu, yalnız ikimiz.
19 Bu kadının oğlu gece öldü; çünkü üzerine yattı.
20 Gece yarısı kalktı, cariyen uyurken, oğlumu yanımdan aldı ve kendi koynuna koydu; kendi ölü oğlunu benim koynuma koydu.
21 Sabahtan oğlumu emzirmek için kalktığımda, işte, ölüydü; ama sabah baktım ki, emzirdiğim oğul benim doğurduğum değil.
22 Öbür kadın dedi: hayır, yaşayan benim oğlum, ölen senin oğlun; bu ise: hayır, ölen senin oğlun, yaşayan benim oğlum. Böylece kralın önünde konuşuyorlardı.
23 Kral dedi: biri diyor: ‘Bu benim yaşayan oğlum, ölen senin oğlun’; öteki: ‘Hayır, ölen senin oğlun, yaşayan benim oğlum.’
24 Ve kral dedi: bana bir kılıç getirin. Kralın önüne kılıç getirdiler.
25 Kral dedi: yaşayan çocuğu ikiye bölün; yarısını buna, yarısını ona verin.
26 Yaşayan çocuğun annesi—çünkü oğluna merhameti coştu—kral’a dedi: lütfen, efendim, yaşayan çocuğu ona ver, sakın öldürme. Öteki dedi: ne benim olsun, ne senin; bölsünler.
27 Kral cevap verip dedi: yaşayan çocuğu birincisine verin; öldürmeyin; çünkü anne odur.
28 Bütün İsrail kralın verdiği hükmü duydu ve kraldan korktular; çünkü Tanrı bilgeliğinin onun içinde olduğunu, adalet yapmak için olduğunu gördüler.
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | 1-Krallar kitabı | Kutsal Kitap içeriği