2-Samuel, bölüm 1
Sonraki bölüm >> | 2-Samuel kitabı | Kutsal Kitap içeriği
1 Saul öldükten sonra, Davut Amaleklileri bozguna uğratıp geri döndüğünde ve Siklag’da iki gün kaldığında,
2 üçüncü gün, Saul’un ordugâhından bir adam geldi; üzerindeki giysi yırtıktı, başında toz vardı. Davut’un yanına gelince, yere kapandı ve secde etti ona.
3 Davut ona dedi: Nereden geldin? O dedi: İsrail ordugâhından kaçtım.
4 Davut ona dedi: Ne oldu? Bana anlat. O dedi: Halk savaştan kaçtı; halktan çok kişi düştü ve öldü; Saul ile oğlu Yonatan da öldü.
5 Davut kendisine anlatan gence dedi: Saul ile oğlu Yonatan’ın öldüğünü nereden biliyorsun?
6 Anlatan genç dedi: Tesadüfen Gilboa dağına geldim; bir de baktım ki Saul mızrağının üzerine düşmüştü, savaş arabaları ve atlılar onu yakalıyordu.
7 O zaman arkaya baktı; beni görünce beni çağırdı.
8 Ben dedim: İşte ben. Bana dedi: Kimsin? Ben dedim: Ben—bir Amalekliyim.
9 O bana dedi: Bana yaklaş ve beni öldür; çünkü ölüm sancısı beni sardı, ama canım hâlâ bende.
10 Ben de yanına yaklaştım ve onu öldürdüm; çünkü düşüşünden sonra artık yaşayamayacağını biliyordum; ve başındaki krallık tacı ile kolundaki bileziği aldım ve bunları efendime buraya getirdim.
11 Bunun üzerine Davut giysisini yakaladı ve yırttı; yanında bulunanların hepsi de giysilerini yırttılar,
12 ve Saul’la oğlu Yonatan için, Rab’bin halkı ve İsrail’in evi için, kılıçla düşmüş olduklarından, akşama dek yas tuttular, ağladılar ve oruç tuttular.
13 Davut kendisine anlatan gence dedi: Nerelisin? O dedi: Ben—bir Amaleklinin oğlu, bir yabancıyım.
14 Ona Davut dedi: Rab’bin meshedilmişini öldürmek için elini kaldırmaktan nasıl korkmadın?
15 Ve Davut uşaklarından birini çağırdı ve ona dedi: Yaklaş, onu öldür. O da onu vurdu, ve o öldü.
16 Ve Davut ona dedi: Kanın kendi başına olsun; çünkü ağzın: “Rab’bin meshedilmişini ben öldürdüm,” diyerek sana karşı tanıklık etti.
17 Ve Davut, Saul’u ve oğlu Yonatan’ı bu ağıtla andı,
18 ve Yahuda oğullarına “yay”ı öğretmeyi buyurdu; Doğru Kişinin Kitabında yazıldığı gibi; ve dedi:
19 Ey İsrail’in görkemi, senin yüksek yerlerinde vuruldu! Nasıl da düştü yiğitler!
20 Bunu Gatt’ta anlatmayın, Aşkelon sokaklarında duyurmayın; yoksa Filist kızları sevinir, sünnetsizlerin kızları coşar.
21 Ey Gilboa dağları! üzerinize ne çiy, ne yağmur insin, ve üzerinizde ürünlü tarlalar olmasın; çünkü orada yiğitlerin kalkanı, Saul’un kalkanı, sanki yağla mesh edilmemiş gibi yere atıldı.
22 Yonatan’ın yayı, yaralıların kanı ve yiğitlerin iliği olmadan geriye dönmedi; Saul’un kılıcı da boş yere dönmedi.
23 Saul ve Yonatan—yaşamlarında sevgili ve hoşnuttular; ölümlerinde de ayrılmadılar; kartallardan hızlı, aslanlardan güçlü idiler.
24 Ey İsrail’in kızları! Size süslü erguvan giysiler giydiren, elbiselerinize altın süslemeler taktıran Saul için ağlayın.
25 Nasıl da düştü yiğitler savaşta! Yonatan senin yüksek yerlerinde vuruldu.
26 Sana kederliyim, kardeşim Yonatan; sen benim için çok sevgiliydin; sevgin, kadın sevgisinden daha üstündü.
27 Nasıl da düştü yiğitler, savaşın silâhı yok oldu!
Sonraki bölüm >> | 2-Samuel kitabı | Kutsal Kitap içeriği