Özdeyişler, bölüm 13
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | Özdeyişler kitabı | Kutsal Kitap içeriği
1 Bilge oğul babanın terbiyesini dinler; alaycı azarı dinlemez.
2 İnsanın ağzının meyvesinden iyilik yer; hainlerin canı zorbalığı yer.
3 Ağzını koruyan canını korur; dudaklarını açan yıkıma düşer.
4 Tembelin canı arzu eder ve hiçbir şey yoktur; gayretlinin canı bolluğa erer.
5 Doğru kişi yalandan nefret eder; kötü iğrençtir ve utanca düşer.
6 Dürüst olanı doğruluk korur; günahkârı kötülük yıkar.
7 Kendini zengin gösteren vardır ve hiçbir şeyi yoktur; kendini yoksul gösteren vardır ve büyük serveti vardır.
8 İnsanın canının fidyesi servetidir; yoksul azarı işitmez.
9 Doğruların ışığı sevinir; kötülerin kandili söner.
10 Yalnız kibirle çekişme çıkar; iyi öğüt alanlarda hikmet vardır.
11 Boş şeyle edinilen servet azalır; emekle toplayan artar.
12 Umut ertelenince yürek hasta olur; arzu yerine gelince yaşam ağacıdır.
13 Sözü hor gören yok edilir; buyruğa saygı duyan ödül alır.
14 Bilgenin öğretisi hayat pınarıdır, ölüm tuzaklarından uzaklaştırır.
15 İyi kavrayış lütuf getirir; hainlerin yolu serttir.
16 Sağduyulu kişi bilgiyle iş görür; ahmak ahmaklığını sergiler.
17 Kötü ulak belaya düşer; güvenilir elçi şifadır.
18 Terbiyeyi reddedene yoksulluk ve utanç olur; azarı dikkate alan onurlandırılır.
19 Arzunun gerçekleşmesi cana tatlıdır; ahmaklara kötülükten ayrılmak iğrençtir.
20 Bilgelerle yürüyen bilge olur; ahmakların yoldaşı zarar görür.
21 Kötülük günahkârı kovalar; doğruya ise iyilik karşılık olur.
22 İyi kişi torunlarına miras bırakır; günahkârın serveti doğru için saklanır.
23 Yoksulun tarlasında çok yiyecek vardır; ama adaletsizlik yüzünden yok olan vardır.
24 Değneğini esirgeyen oğlundan nefret eder; onu seven onu zamanında terbiye eder.
25 Doğru kişi canını doyuracak kadar yer; kötülerin karnı eksiklik çeker.
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | Özdeyişler kitabı | Kutsal Kitap içeriği