Eyüp, bölüm 4
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | Eyüp kitabı | Kutsal Kitap içeriği
1 Temanlı Elifaz cevap verip dedi:
2 Sana bir söz söylemeye kalkışırsak, bu sana ağır olmaz mı? Yine de sözü tutup engelleyebilecek kim var!
3 İşte, sen birçoklarına öğüt verirdin ve düşmüş elleri desteklerdin,
4 Sözlerin düşeni kaldırırdı, bükülen dizleri sen pekiştirirdin.
5 Ama şimdi sıra sana geldi ve tükendin; sana dokundu ve ruhça çöktün.
6 Tanrı’dan korkun umudun değil mi? Yollarının suçsuzluğu dayanağın değil mi?
7 Bir düşün: suçsuz olan yok olup gitti mi? Doğruların kökünün kazındığı görüldü mü?
8 Benim gördüğüme göre, kötülüğü süren ve şerri eken onu biçer.
9 Tanrı’nın soluğundan yok olurlar ve Onun öfkesinin rüzgârından silinirler.
10 Aslanın kükremesi ve gürleyen ses susar, genç aslanların dişleri kırılır;
11 Güçlü aslan avsız kalıp helâk olur, dişi aslanın yavruları dağılır.
12 Ve işte, bana gizlice bir söz taşındı, kulağım ondan bir şey aldı.
13 Gece görülerinin düşünüşleri içinde, uyku insanların üzerine çöktüğünde,
14 dehşet ve titreme beni sardı ve bütün kemiklerimi sarstı.
15 Bir ruh yanımdan geçti; üzerimdeki tüyler diken diken oldu.
16 Durdu — ama görünüşünü seçemedim — yalnız gözlerimin önünde bir siluet vardı; hafif bir esinti ve bir ses işitiyorum:
17 İnsan Tanrı’dan daha mı doğru? Adam Yaratıcısından daha mı temiz?
18 İşte, O Kendi kullarına bile güvenmez ve Kendi Meleklerinde noksanlar bulur;
19 hele ki çamurdan yapılmış konutlarda oturanlara, temeli toprak olanlara; onlar güveden çabuk tüketilir.
20 Sabahla akşam arasında çözülür giderler; tamamen yok olmalarını fark etmezsin.
21 Onlarla birlikte şanları da yok olmuyor mu? Bilgeliğe erişmeden ölürler.
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | Eyüp kitabı | Kutsal Kitap içeriği