Mezmurlar, bölüm 88
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | Mezmurlar kitabı | Kutsal Kitap içeriği
1 Koro şefine. Mahalat-Leannot üzerine. Heman Ezrahî’den. Maskil. Mezmur.
2 Ey Rab, kurtuluşumun Tanrısı, gündüz gece Senin önünde feryat ettim.
3 Dua önümde gelsin; kulaklarını yalvarışıma eğ.
4 Çünkü canım sıkıntılarla doldu ve hayatım Sheol’a yaklaştı.
5 Çukura inenlerle birlikte sayılırım; güçsüz bir adam gibiyim.
6 Ölüler arasında serbest bırakılmış, artık andığın yok — mezarda yatanlar gibi.
7 Beni en derin çukura, karanlıklara, derinliklere koydun.
8 Öfken üzerime ağır; bütün kırılmalarını üzerime yığdın. Arasöz.
9 Tanıdıklarımı Benden uzaklaştırdın; beni onlara iğrenç kıldın; kapatıldım ve çıkamıyorum.
10 Gözüm sıkıntıdan söndü; bütün gün Sana çağırdım, ya Rab, ellerimi Sana doğru uzattım.
11 Ölüler için mi harikalar yaparsın? Gölge varlıklar kalkıp Seni övecek mi? Arasöz.
12 Sevgi sadakatin mezarda, sadakatin yıkım yerinde anlatılır mı?
13 Harikaların karanlıkta bilinir mi ve doğruluğun unutulmuş diyarında?
14 Ama ben Sana feryat ederim, ya Rab; sabah duam Senin önündedir.
15 Ya Rab, neden canımı reddediyorsun? Yüzünü Benden saklıyorsun?
16 Gençlikten beri sıkıntı çektim, ölmek üzereyim; dehşetlerin üstümden geçti, şaşkına döndüm.
17 Kızgın öfken üzerimden geçti; korkuların beni kesti.
18 Beni gün boyu su gibi kuşattılar; birlikte üzerime daldılar.
19 Tanıdık ve dostu Benden uzaklaştırdın; tanışlarım — karanlık.
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | Mezmurlar kitabı | Kutsal Kitap içeriği