Vahiy, bölüm 14
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | Vahiy kitabı | Kutsal Kitap içeriği
1 Sonra baktım: işte, Sion Dağı üzerinde duran Kuzu ve O’nunla birlikte, alınlarında O’nun adını ve Babasının adını yazılı taşıyan yüz kırk dört bin.
2 Gökten, birçok suların uğultusuna ve güçlü gökgürlemesine benzer bir ses işittim; işittiğim ses, lir çalanların lirlerini çalar gibi bir sesti.
3 Ve tahtın, dört canlı varlığın ve ihtiyarların önünde yeni bir ezgi söylüyorlardı; bu ezgiyi yeryüzünden satın alınmış olan o yüz kırk dört binden başka kimse öğrenemedi.
4 Bunlar kadınlarla kirlenmemiş olanlardır; bakiredirler. Kuzu nereye giderse onun ardınca giderler. Tanrı’ya ve Kuzu’ya ilk ürünler olmak üzere insanlar arasından satın alınmışlardır.
5 Ağızlarında yalan bulunmadı; lekesizdirler.
6 Ve göğün orta yerinde uçmakta olan başka bir melek gördüm; yeryüzünde oturanlara—her ulusa, her oymağa, her dile ve her halka—ilan etmek üzere sonsuz Müjde’yi taşıyordu.
7 Yüksek sesle diyordu: “Tanrı’dan korkun ve O’na yücelik verin; çünkü O’nun yargı saati geldi. Göğü, yeri, denizi ve su pınarlarını yaratana tapının.”
8 Ardından ikinci bir melek geldi, şöyle diyordu: “Yıkıldı, yıkıldı o büyük Babil; çünkü o, fuhuşunun öfke şarabından bütün uluslara içirdi.”
9 Onları üçüncü bir melek izledi, yüksek sesle diyerek: “Bir kimse canavara ve onun suretine tapınır ve alnına ya da eline işaretini alırsa,”
10 “Tanrı’nın gazabının şarabını—O’nun öfkesinin kâsesinde karışmadan dökülmüş olanı—içecektir ve kutsal meleklerin ve Kuzu’nun önünde ateş ve kükürtle azap görecektir.”
11 “Azaplarının dumanı sonsuzlara dek yükselir; canavara ve onun suretine tapınan ve adının işaretini alanların hiçbiri için gündüz gece dinlenme yoktur.”
12 Burada, Tanrı’nın buyruklarını tutan ve İsa’ya olan imanı koruyan kutsalların sabrı vardır.
13 Ve gökten bir ses işittim: “Yaz: Bundan böyle Rab’te ölenlere ne mutlu.” Evet, Ruh diyor ki: “Emeklerinden dinlensinler diye; çünkü yaptıkları işler onların ardından gider.”
14 Sonra baktım: işte, beyaz bir bulut; bulutun üzerinde İnsanoğlu’na benzer biri oturuyordu—başında altın bir taç, elinde keskin bir orak vardı.
15 Ve tapınaktan başka bir melek çıktı; bulut üzerinde oturana yüksek sesle seslendi: “Orağını vur ve biç; çünkü biçme saatin geldi, yeryüzünün hasadı olgunlaştı.”
16 Bulut üzerinde oturan yeryüzüne orağını vurdu; ve yeryüzü biçildi.
17 Ve gökteki tapınaktan keskin orağı olan başka bir melek daha çıktı.
18 Ve sunaktan çıkan, ateş üzerinde yetkisi olan başka bir melek, keskin orağı elinde tutana yüksek sesle seslendi: “Keskin orağını vur ve yeryüzünün asmasının salkımlarını topla; çünkü üzümleri olgunlaştı.”
19 Böylece melek orağını yeryüzüne vurdu ve yeryüzünün üzümünü topladı; ve Tanrı’nın gazabının büyük şarap presine attı.
20 Şarap presi kentin dışında çiğnendi; ve presden kan çıktı—atların gemlerine kadar—bin altı yüz stadion boyunca.
<< Önceki bölüm | Sonraki bölüm >> | Vahiy kitabı | Kutsal Kitap içeriği