Yunus, bölüm 4
<< Önceki bölüm | Yunus kitabı | Kutsal Kitap içeriği
1 Yunus buna çok içerledi ve öfkelendi.
2 Rab’be dua etti ve dedi: Ah Rab! Ben daha kendi ülkemdeyken bunun böyle olacağını söylememiş miydim? İşte bu yüzden Tarşiş’e kaçtım; çünkü Senin İyi ve Merhametli Tanrı olduğunu, sabırlı ve çok lütufkâr olduğunu ve felâketten esirgeyen olduğunu biliyordum.
3 Şimdi, ey Rab, canımı benden al; çünkü yaşamak yerine ölmek bana daha iyi.
4 Rab dedi: Bu kadar çok mu üzüldün?
5 Yunus kentten çıktı, kentin doğu tarafında oturdu; orada kendine bir çardak yaptı ve onun gölgesinde oturup kente ne olacağını görmeye başladı.
6 Rab Tanrı bir bitki yetiştirdi; başının üzerine gölge olsun ve onu üzüntüsünden kurtarsın diye o bitki Yunus’un üzerine yükseldi; Yunus bu bitkiye çok sevindi.
7 Ama Tanrı şöyle yaptı: ertesi gün şafak sökerken bir kurt bitkiyi kemirdi ve bitki kurudu.
8 Güneş doğunca Tanrı yakıcı bir doğu rüzgârı gönderdi; güneş Yunus’un başını kavurdu, o da bayılacak hâle geldi ve kendisine ölüm diledi; dedi ki: Yaşamak yerine ölmek bana daha iyi.
9 Tanrı Yunus’a dedi: Bitki yüzünden bu kadar çok mu üzüldün? O dedi: Çok üzüldüm, ölüme kadar.
10 Rab dedi: Sen, üzerinde emek etmediğin ve büyütmediğin, bir gecede yetişip bir gecede yok olan bitkiye acıyorsun,
11 Ben büyük Ninova kentine—sağını solunu ayırt edemeyen yüz yirmi binden fazla insanın ve çok sayıda hayvanın bulunduğu—acımayayım mı?
<< Önceki bölüm | Yunus kitabı | Kutsal Kitap içeriği